Cyjanotypia jednoroztworowa

Wszyscy przywykliśmy do tradycyjnej formuły cyjanotypii, której historia sięga 1842 roku. Ma ona oczywiście kilka mutacji, ale ogólna idea pozostała bez zmian; dwa roztwory, z których pierwszy oparty jest na żelazicyjanku potasu, a drugi na cytrynianie amonowo żelazowym. Roztwory te mieszamy, zazwyczaj w równych proporcjach, bezpośrednio przed przygotowaniem papieru światłoczułego. Receptury takie z powodzeniem wykorzystywane są od ponad półtora wieku i z pewnością pozostaną w użyciu przez kolejne lata. Nie bez powodu z resztą; jest ona stosunkowo łatwa w przygotowaniu i użyciu, nie wymaga specjalistycznej chemii do obróbki i pozwala na uzyskanie trwałych zdjęć o pięknej niebieskiej tonacji.

Tradycyjna cyjanotypia ma jednak również wady. Do najważniejszych należy stosunkowo wysoki kontrast połączony z ograniczonym zakresem tonalnym i stosunkowo małymi możliwościami manipulacji obrazem na etapie obróbki. Do tego dochodzi dość niska trwałość jednego z roztworów i konieczność każdorazowego mieszania roztworu roboczego.

Rozwiązaniem większości wspomnianych problemów jest zastosowanie cyjanotypii jednoroztworowej. Przede wszystkim składa się ona z pojedynczego, trwałego roztworu, który jest cały czas gotów do użycia i nie wymaga dodatkowych przygotowań przed użyciem. Ponadto zdjęcia wykonane z jego zastosowaniem mają szerszy zakres tonalny i nieco mniejszy kontrast. Możemy również wywierać pewien wpływ na zdjęcia poprzez odpowiednią obróbkę. Dodatkowym bonusem jest co najmniej dwukrotnie wyższa czułość roztworu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Current day month ye@r *