Mokra płyta kolodionowa

Mokra płyta kolodionowa to technika powstała w latach 50tych dziewiętnastego wieku w celu tworzenia negatywów fotograficznych o wyższej jakości niż znane wcześniej negatywy papierowe. Zmiana papieru na szkło pokryte jodowanym roztworem kolodionu nie tylko poprawiła jakość uzyskiwanego obrazu, ale przede wszystkim pozwoliła na znaczne podniesienie czułości (do ok 0,5-1 ISO, chociaż istniały też receptury o wielokrotnie wyższej czułości). Niedługo po wprowadzeniu tej metody do użytku okazało się też, że zdjęcia niedoświetlone umieszczone na czarnym tle stają się niezwykle urokliwymi, unikatowymi pozytywami. Doprowadziło to do powstania techniki ambrotypii, czyli pozytywu wykonanego w jednym egzemplarzu na mokrej płycie kolodionowej.

W celu wykonania zdjęcia płytę szklaną pokrywa się roztworem kolodionu zawierającym halogenki (głównie jodki i bromki), przy czym ich ilość i proporcje zmieniają się w zależności od zamierzonych rezultatów, a następnie uczula w roztworze azotanu srebra. Tak przygotowaną płytę, wciąż mokrą naświetlamy za pomocą kamery wielkoformatowej, a następnie wywołujemy, utrwalamy, suszymy i, przynajmniej w przypadku ambrotypów, werniksujemy.

Warto pamiętać, że w zależności od tego, czy naszym celem jest ambrotyp czy negatyw kolodionowy, musimy zastosować odpowiednio obfite naświetlenie i właściwe wywołanie.

Więcej informacji na temat techniki ambrotypii można znaleźć w najnowszej książce Radosława Brzozowskiego Ambrotypia – Przewodnik praktyczny, którą można zakupić w sklepie internetowym Szlachetnej Fotografii

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Current day month ye@r *