Odbitka albuminowa

Odbitka albuminowa albo po prostu albumina, to można by rzec prawowita następczyni papieru solnego, technika bardzo do niego zbliżona pod względem chemicznym, a jednocześnie pozwalająca na uzyskiwanie o wiele ciekawszych efektów zdjęciowych. Jest to też technika pozytywowa, która obok późniejszej odbitki żelatynowo-srebrowej zrobiła chyba największą karierę; istniały zużywające dziesiątki tysięcy jaj dziennie fabryki zajmujące się przygotowywaniem papieru albuminowego, a znakomita większość zdjęć powstawała w tej właśnie technice.

Podobnie, jak ma to miejsce w przypadku papieru solnego, papier albuminowy pokryty jest solą, tyle, że w tym przypadku jest ona rozpuszczona w odpowiednio przygotowanym roztworze albuminy (czyli głównego składnika białek jaj kurzych). Warstwa ta nadaje papierowi charakterystyczny, delikatny połysk, a przede wszystkim pozwala na uzyskanie wyższego kontrastu i znacznie lepszych świateł, niż ma to miejsce w przypadku papieru solnego. Przed naświetleniem tak przygotowany papier pokrywany jest roztworem azotanu srebra, który reagując z solą tworzy na jego powierzchni warstwę światłoczułego chlorku srebra.

Odbitka albuminowa należy do technik typu POP, czyli takich, w których obraz widoczny jest bezpośrednio po naświetleniu i ulega stosunkowo niewielkim modyfikacjom w czasie obróbki. Po podstawowej obróbce zdjęcia wykonane w tej technice charakteryzują się pięknymi odcieniami brązów i dość przyzwoitym kontrastem. Odbitki albuminowe dają się stosunkowo łatwo tonować, istnieją również receptury pozwalające na uzyskanie zdjęć całkowicie matowych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Current day month ye@r *